6 - شاه طاهر دكنى « 1 » شاه طاهر بن شاه رضى الدين حسينى خواندى انجدانى دكنى از پيشروان مشهور مذهب اسمعيلى در سدهء دهم و در همان حال دانشمند و نويسنده و شاعرى نامبردار بود . نسب وى به المصطفى لدين الله نزار بن المستنصر - ابو تميم معد بن الظاهر خليفهء فاطمى مصر مىرسيد ، همانكه فرقهء نزاريه از اسمعيليان معتقدند كه خلافت بعد از مرگ المستنصر ( 487 ه ) حق او بود نه حق برادرش المستعلى بالله ابو القاسم احمد « 2 » ؛ و علت آنكه اين طاهر بن شاه رضى عنوان « شاه » داشت پيشوايى دسته‌يى از نزاريان بود

--> ( 1 ) - دربارهء او رجوع كنيد به : * تحفهء سامى ، تهران 1314 ، ص 29 . * بهارستان سخن ، مدراس 1958 ، ص 403 - 406 . * طرائق الحقايق ، تهران 1319 ه ق ، ج 3 ، ص 53 - 66 . * تاريخ فرشته ، ج 2 ، مقالهء سوم احوال نظامشاه بحرى . * نتايج الافكار ، بمبئى 1336 ، ص 436 . * آتشكدهء آذر بيگدلى ، تهران ، ص 1266 - 1272 . * عرفات العاشقين ، تقى الدين اوحدى بليانى ، خطى . * تذكرة الشعراء غنى ، عليگر ، 1916 ، ص 83 . * مجالس المؤمنين ، قاضى نور الله ، ص 342 - 344 . * رياض العارفين ، هدايت ، تهران 1316 ، ص 169 - 170 . * تذكرهء نصرآبادى ، تهران 1317 . ص 470 . * روضات الجنات ، ج 7 ، قم 1392 ه ق ، ص 197 . * تاريخ نظم و نثر در ايران و در زبان فارسى ، سعيد نفيسى ، ص 367 - 368 و 803 ببعد . ( 2 ) - بنگريد به همين كتاب ، ج 2 ، چاپ چهارم ، تهران ابن سينا 1347 ، ص 168 .